Auteursarchief: janneke

‘De makkelijkste weg’

Soms loop ik langer dan verwacht met bepaalde gedachtes rond, bijvoorbeeld over gebeurtenissen of situaties die zich hebben afgespeeld op een bepaald moment in mijn leven. Maar ondanks dat ik me besef dat het beter is om er met iemand over te praten, doe ik het niet, maar waarom niet?

Het is makkelijker om gevoelens en gedachtes voor mezelf te houden, want alleen ik weet namelijk wat ik echt voel en wat ik echt denk. Ik ben er van overtuigd dat niemand anders dat precies zo kan voelen of zo kan denken. Vind ik dit erg? Nee, absoluut niet, het maakt me alleen soms echt machteloos.

Soms ben ik er ook van overtuigd de juiste woorden te hebben gevonden, of te weten wanneer of tegen wie ik iets ga zeggen, maar als het moment daar is gebeurd er niks. Ik val stil of ik kan niet goed uit m’n woorden komen. Ik vind dit vervelend en naar, want ik wil wel heel graag delen, maar ik weet oprecht niet hoe ik het kan delen op een manier dat ik het snap, maar de mensen om mij heen het ook snappen. Ik wil delen zonder dat ik iemand kwetst of een naar gevoel geef van schuld.

Ik ben gewoon zo bang om te delen, omdat ik het gevoel heb dat van delen alleen maar meer negativiteit komt. Te vaak ben ik open geweest naar degene die daar achteraf misbruik van hebben gemaakt. Te vaak heb ik mezelf verkeerd in woorden uitgedrukt en te vaak ben ik gestruikeld over datgene wat ik in vertrouwen heb gedeeld.

Ik mag, want ik moet niks, gaan proberen om mijn gevoelens op te schrijven, maar nog het meeste de situaties die me hebben gemaakt tot wie ik nu ben. En laat ik eerlijk zijn; op het moment ben ik niet bepaald blij met wie ik ben, hoe ik doe en hoe ik bepaalde gevoelens uit tegenover anderen of m’n gevoelens probeer te verdoven.

Waarom is het soms toch zo lastig..

Advertenties

Veel gemist

De keuze die ik meer als een jaar geleden had gemaakt om te stoppen met bloggen was doordacht, maar ook vrij impulsief. Ik ben van de één op de andere dag gestopt met het bloggen en eigenlijk ook met het lezen van de meeste artikelen van bloggers die ik op dat moment volgde. 

Er waren dagen dat ik altijd bezig was met het bloggen, nieuwe artikelen schrijven, foto’s maken en het lezen van blogpost van anderen. Of ik dit gemist heb? Nee eigenlijk niet, maar toch vind ik het leuk dat het weer terug is. Het is leuk om jullie berichten te lezen. Te zien wat jullie doen voor jezelf, maar ook voor anderen. Het is altijd een fijne sfeer geweest hier. Dat was ook zeker niet de reden waarom ik ooit gestopt ben.

Maar ik moet wel eerlijk toegeven dat ik een hoop van jullie levens heb gemist het afgelopen jaar. Sommigen sprak ik nog geregeld op twitter of via andere sociale media kanalen, maar sommigen heb ik niet meer gesproken na mijn laatste blogpost van toen. En ik kan je eerlijk vertellen dat ik diegene zeker gemist heb! Stiekem hoop ik ook dat het wederzijds is, maar het antwoord laat ik aan jullie over..

Dus bijdeze heb jij ooit een blog geschreven wat ik beslist moet lezen of waar ik van op de hoogte moet zijn, laat het mij dan bij de reacties weten of op een andere manier, want dan lees ik die met heel veel plezier.

Niets is voor altijd

Grappig is het eigenlijk wel dat ik telkens weer terugval in oude gewoontes. Ooit had ik me voorgenomen om voor altijd weg te blijven van de ‘blogwereld’, want het maakte me diep ongelukkig. Ik wilde telkens beter presteren en meer delen, maar ik was leeg. Ik had niks te melden en zat met mezelf diep in een donkere put

Nu ben ik terug en wil ik het heel anders aanpakken. Ik wil weer beginnen met schrijven, maar wel op mijn eigen tempo. Ik ga me niet meer vasthouden aan bepaalde dagen en tijden dat er een artikel online moet komen. Ik ga delen wanneer ik dat wil. Wanneer ik er klaar voor ben en wanneer ik iets heb meegemaakt wat de moeite waard is om te delen. Anders niet.

Maar potverdorie.. Mijn laatste post was ergens in september 2016 en dat is al een behoorlijk lange tijd. Het voelt alleen helemaal niet zo lang. Hoe het inmiddels gaat? Het gaat, maar wat is er een hoop gebeurd. Mijn blogs gingen toen over het Grafisch Lyceum, maar daar zit ik inmiddels al lang niet meer op. Mijn blogs gingen over het stressen over mijn examens, die heb ik inmiddels al bijna twee jaar in de pocket.

Er is bijzonder veel gebeurd en veranderd. Ik ben erachter gekomen dat niks voor altijd is. Hoe graag ik ook had gelooft dat sommige dingen eeuwig zouden duren. Maar ik probeer het verleden achter me te laten en me te focussen op de toekomt. Focussen op de toekomst is niet altijd even makkelijk wanneer dat nog een groot zwart gat is.

Maar ooit wordt het beter, mooier en begrijpelijker.

Tot snel.